Ga naar inhoud

Oude beschavingen - wel of niet buitenaards?


Aanbevolen berichten

Berkana,

Een samenleving die 'spaceshuttles' kan bouwen moet een lang verleden hebben. Duizenden jaren van ontwikkeling. Het is onmogelijk dat we hier geen enkel spoor van terugvinden behalve enkele kunstwerken van andere, primitieve volkeren, wat grote blokken in Amerika en een beeld van een leeuw.

Een beschaving uit het verleden, kunnen we dus schrappen (naar mijn mening).

Bezoekers van buiten de aarde kunnen we om de biologische redenen die ik eerder gaf (ook naar mijn bescheiden mening) ook schrappen.

'Ze' komen dus niet van de aarde, en ook niet uit de ruimte. We moeten dus niet naar 'hen' gaan zoeken in de eerste drie fysische dimensies.

Wat mij betreft zijn er dan twee overgebleven verklaringen. De 'wezens' zijn gewoon mensen, maar dan wel mensen die een vier- of vijfdimensionale oversteek hebben gemaakt. Reizen in de vierde dimensie is inderdaad beter bekend als tijdreizen.

Ik zet mijn petje af voor jouw deductievermogen. 

Link naar bericht
Delen op andere sites
  • Reacties 72
  • Created
  • Laatste Reactie

Top Posters In This Topic

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Aangezien we ondertussen al in een toepasselijk nieuw onderwerp zitten, kan ik de hypothese misschien ook maar gewoon hier plaatsen. Als dit de verkeerde plaats blijkt te zijn, mijn excuses alvast. Ee

De jaren van ijzer en de roof van de lijkstoet  Ondanks dat de goden nog steeds even hard vereerd werden, ging de echte kennis over hen verloren. Meer en meer herstelde de oude rijken zich, en bo

Het Museum De goden waren al lang uit het straatbeeld verdwenen, en ook van hun bouwwerken bleef zo goed als niets meer over. Enkel hun invloed op de mensen bleef. Het handjevol Annunaki die de o

Posted Images

Maar dan zit je toch meteen met één van de bekendste paradoxen in het tijdreizen?

Stel dat mensen uit die vierde dimensie of uit de toekomst naar het verleden reizen om de primitieve mens kennis bij te brengen op het gebied van werktuigen, het wiel, kranen en andere machines om hun leven en het oprichten van hun bouwwerken te vergemakkelijken en dat die beschaving dan zo doorgroeit tot de mensen die de vierde dimensie ontdekken. Maar hoe heeft deze beschaving dan 'de eerste keer' deze werktuigen kunnen vervaardigen zonder de hulp van deze mensen uit die vierde dimensie? Kennis in de toekomst kan er niet zijn als deze niet is opgebouwd in het verleden. Of zie ik het verkeerd?

Link naar bericht
Delen op andere sites
2 uur geleden, Beauseant zei:

Maar hoe heeft deze beschaving dan 'de eerste keer' deze werktuigen kunnen vervaardigen zonder de hulp van deze mensen uit die vierde dimensie? Kennis in de toekomst kan er niet zijn als deze niet is opgebouwd in het verleden. Of zie ik het verkeerd?

Ja, en stel dat die 1e keer dan wel een paleocontact met de aangehaalde ruimtereizigers zou zijn.......zou het dan wel mogelijk zijn?

En dan inderdaad ook een verklaring voor de humanoide vormen,  het paleocontact hoeft het een en ander niet uit te sluiten, mijn inziens zou het een aanvulling zijn.  😉

Link naar bericht
Delen op andere sites

Beauseant,

Je hebt gelijk. Terug in de tijd reizen zorgt paradoxgewijs voor heel wat problemen. Het probleem dat jij aanhaalt hoeft dat zelfs niet eens te zijn. Het is perfect mogelijk dat een technologie of een kunstwerk ontstaat door zo een tijdsprongen. Het idee van causaliteit, oorzaak en gevolg, is gebaseerd op een lineair model van tijd. Een model dat in diggelen ligt vanaf het moment dat we gaan tijdreizen.

Andere paradoxen zorgen voor grotere problemen. Wat als een tijdreiziger een voorouder doodt? Een oplossing is dat de tijdlijn 'scheurt', en we een aparte tijdlijn krijgen. Meer nog: die aparte tijdlijnen bestaan ook zonder tijdreizen. Dit is dan een sprong in de 5de dimensie.

Link naar bericht
Delen op andere sites
10 uur geleden, Naneferkaptah zei:

Een oplossing is dat de tijdlijn 'scheurt', en we een aparte tijdlijn krijgen. Meer nog: die aparte tijdlijnen bestaan ook zonder tijdreizen. Dit is dan een sprong in de 5de dimensie.

Als je dan met verschillende tijdlijnen zit, zijn dat aparte werelden die los van elkaar staan en dus eigenlijk kan vergelijken met de zogenaamde parallelle universa?

Volgens iets dat ik ooit gelezen heb van Stephen Hawking, dacht ik dat hij beweerde dat tijdreizen naar het verleden niet mogelijk was, naar de toekomst eventueel wel. Maar hoe het precies zat, weet ik niet meer.  Kan dat wel even opzoeken.

In ieder geval een interessante discussie Naneferkaptah en Berkana.

Link naar bericht
Delen op andere sites

Beauseant,

Dat zouden inderdaad parallelle universa zijn. Ik heb die term bewust niet gebruikt omdat het net zoals zoveel termen te vaak misbruikt wordt. Daarom zal ik het ook eerder hebben over buitenaards leven dan over aliens (tenzij ik het over de Hollywoodmannetjes heb). Maar een parallel universum is inderdaad hetzelfde als zo een verschillende tijdlijn.

Naar het verleden reizen is in principe inderdaad niet mogelijk. Om de tijd achteruit te laten lopen zou je namelijk sneller dan het licht moeten reizen. Wiskundig gezien is dat niet mogelijk, al ga ik niemand met de formule vervelen. Als we vasthouden aan dat feit, kunnen we ruimtereizigers echter ook onmiddellijk uitsluiten. Als sneller reizen dan het licht echt niet mogelijk is, dan is er geen enkel intelligent wezen dat duizenden jaren zou spenderen om hier op aarde bij wijze van spreke snel even een 1,2V batterij uit een wijnfles te komen maken om vervolgens te verdwijnen.

Tenzij het toch mogelijk zou zijn, bijvoorbeeld door wormgaten of andere tot nu toe onbekende fenomenen, kunnen we tijdreizen dan ook uitsluiten. Dat weten we niet zeker. Reizigers door de vijfde dimensie blijven dan als enige plausibele mogelijkheid over. En dan zou het zomaar kunnen dat er een 'parallel universum' bestaat waarin 12.000 jaar geleden een beschaving van mensen eens een reisje naar onze wereld wou maken. Wie weet. Ik vind dat persoonlijk toch een beetje Deus Ex Machina. We zouden evengoed kunnen zeggen dat al die goden uit het verleden ook echt bestaan hebben.

Of misschien moeten we gewoon maar leren accepteren dat sommige van onze voorouders gewoon slim genoeg waren om die blokken zo precies uit te snijden, en dat die wijnkruik ook echt een wijnkruik was. Al zou dat maar saai zijn. Voorlopig is dat hoe ik de wereld zie, maar hou ik mijn ogen open voor bewijzen of objecten die het tegendeel kunnen bewijzen. Ik ben overtuigd dat er op een forum als "mysterieuzewereld.nl" wel mensen zijn die verhalen kennen van een eeuwenoud voorwerp dat een mysterieus licht uitstraalt, dodelijke hoeveelheden elektriciteit kan produceren en blijkbaar radioactief is? Als dat nu eens gevonden zou kunnen worden, dat zou bewijs genoeg zijn.

Link naar bericht
Delen op andere sites

Er zou nog een theorie overblijven, kom ik toch weer terug op de digitale weg. 

Hollywood werd eerder al aangehaald dus dan nemen we de rode pil.....

 

De simulatietheorie van Nick Bostrom en o.a. Elon Musk en nog wat andere wetenschappers......

http://www.aitracing.nl/artificial-intelligence/simulatietheorie-fictie-feit/

We hadden het in bovenstaande over de sprongen in de evolutie die de mensheid maakte maar hoe zouden de toekomstige onderzoekers dan naar onze sprong van de afgelopen 200 jaar kijken?

Zeg maar van kolen naar kernenergie, van kwakzalver naar MRI scans met straks nanorobottechnologie, van paardenkoets naar een space shuttle.....

Speciaal dat wij net deze zeer grote sprong van "computertechnologie" met name de laatste 40 jaren meemaken en is het eigenlijk niet vreemd dat het ineens zo ontzettend snel gaat?

De schrijver van de website uit de bijgevoegde link verwoord het mooi.....

"Als we de 200.000 jaar van ons bestaan voorstellen in één dag van 24 uur, dan hebben we elektriciteit en alles dat hieruit voortgekomen is tussen één voor twaalf en twaalf uur ’s nachts ontwikkeld. De rest van de dag hebben we relatief gezien praktisch niks uitgevoerd. Kijken we naar geavanceerde technologische ontwikkelingen, dan zijn bijna alle uitvindingen in de laatste veertig jaar gedaan, oftewel 15 seconden voor twaalf"

 

Dan is het inderdaad de vraag wat wij in de komende minuten nog gaan ontwikkelen!

Ps. Nane het voorwerp dat je zoekt en omschreef is al gevonden....

"Krat 9906753 in Hangar 51" 

 

Link naar bericht
Delen op andere sites
13 uur geleden, Naneferkaptah zei:

Ik ben overtuigd dat er op een forum als "mysterieuzewereld.nl" wel mensen zijn die verhalen kennen van een eeuwenoud voorwerp dat een mysterieus licht uitstraalt, dodelijke hoeveelheden elektriciteit kan produceren en blijkbaar radioactief is? Als dat nu eens gevonden zou kunnen worden, dat zou bewijs genoeg zijn.

Meer zelfs, over die materie hebben we hier zelfs een paar experten zitten...

Link naar bericht
Delen op andere sites

Berkana,

De simulatietheorie vind ik interessant. Maar helaas weer een beetje Deus Ex Machina. Eerder filosofie dan metafysica. Misschien is het toch nog het meest realistische, kwantummechanica lijkt onze wereld namelijk eerder te beschouwen als een soort programma dat met een geavanceerd besturingssysteem loopt. 

Is dit trouwens wat je bedoelde met de digitale weg? Dat had ik oorspronkelijk niet zo begrepen.

Beauseant,

Mooi zo. Dat doet me deugd.

Link naar bericht
Delen op andere sites
2 uur geleden, Naneferkaptah zei:

Is dit trouwens wat je bedoelde met de digitale weg? Dat had ik oorspronkelijk niet zo begrepen.

Klopt, niet alleen de simulatietheorie, ik denk dat alle hoog technologische beschavingen zouden eindigen in digitaal en dan misschien wel resulterend in AI.

En sommige ideeën zijn dan inderdaad meer filosofie!

Meerdere theorieën hebben mijn interesse en ook wat betreft het "paleocontact", een andere beschaving hoeft dus maar een paar minuten voorsprong op ons hebben om ons te laten zien wat zij willen dat we zien!

Link naar bericht
Delen op andere sites

Aangezien we ondertussen al in een toepasselijk nieuw onderwerp zitten, kan ik de hypothese misschien ook maar gewoon hier plaatsen. Als dit de verkeerde plaats blijkt te zijn, mijn excuses alvast. Eerst ook nog een kleine voetnoot over de vorm: ik schrijf dit soort zaken liefst als een verhaal. En om eerlijk te zijn is dit alles zonder sluitend bewijs ook niet meer dan dat: een verhaaltje. Sommige namen zijn bewust vervormd, en sommige zaken zijn lichtjes aangepast om het geheel vlotter te doen lezen. Een groot deel is echter wel gebaseerd op enerzijds historisch bewezen feiten of anderzijds mythes/legendes uit de respectievelijke periodes. Omdat het nogal veel is, plaats ik hier voorlopig enkel het eerste deel.

 

Het leven van Hermes en het lot van het volk van Atoem

Hermes keek uit over de zee. Zijn schip liet de groene vlaktes van het land van Uruk achter zich, en begaf zich op een reis naar het westen. Zijn voorouders waren honderden jaren geleden neergestreken in de regio, hopend om hun verloren gegane beschaving terug op te kunnen bouwen. Nee. Hopend om te kunnen overleven. Tientallen jaren wachtte Atoem, Hermes' grootvader, op de andere schepen die samen met dat van hem waren vertrokken van hun verdoemde wereld. De andere schepen kwamen nooit aan.

Atoem en de duizenden kolonisten waarover hij de leiding had, probeerden te overleven op deze nieuwe en vijandige planeet. Enkel het schip bood een veilige en comfortabele schuilplaats, waar de kolonisten voor lange tijd in probeerden te overleven. Toen het duidelijk werd dat geen andere schepen het zouden halen, besloot Atoem om de planeet waarop ze geland waren te verkennen. Vele wilde beesten, al even wilde rivieren, giftige planten, een te grote zwaartekracht en een bijna giftige atmosfeer waren niet uitnodigend. Ze waren van de éne hel in de andere beland. Eén van de dieren op deze planeet bleek toch minder wild te zijn. Slechts één diersoort had een zeer rudimentaire vorm van landbouw kunnen ontwikkelen. Een paar stammen leefden zelfs al samen in grote dorpjes. Enkele geleerden onder het leiderschap van Atoem merkten op dat ze zich in de allereerste fases van een ontwikkelende maatschappij bevonden. 

Hij besloot om contact te zoeken met deze wezens, en hun taal te bestuderen. De wezens noemden Atoem en zijn volk zeer toepasselijk: "kinderen van de sterren", of Annunaki in hun taal. Atoem hielp deze wezens, die zij op hun beurt "kinderen van de aarde" zouden noemen. Atoem leerde hen over handel, het vervaardigen van metalen, irrigatie en zelfs het geschreven woord. Hierdoor konden deze mensen steeds meer en meer voedsel en andere zaken produceren, waarvan vervolgens ook een deel aan de Annunaki gegeven zou worden als dank. Atoem deed dit met de stam van Uruk, wiens land snel zou uitgroeien tot een bloeiende stadstaat, en een heus koninkrijk. De cultuur en geschiedenis van de Annunaki zou de cultuur van de mensen van Uruk sterk beïnvloeden. Zo interpreteerden zij hun naam "kinderen van de aarde" als een verhaal dat zij door de Annunaki uit klei zouden zijn gevormd. Ook imiteerden ze de bouwkunst van de Annunaki met wat zij tempels noemden. Sommigen van Atoem's volk probeerden uit te leggen dat ook zei ooit een wereld hadden, maar dat deze door industrie onleefbaar werd. Dat broeikasgassen en giftige stoffen ervoor zorgden dat zij langzaam stikten in hun eigen atmosfeer. De mensen, die het idee van stikken in lucht niet konden vatten, interpreteerden het verhaal als een wereld die door een enorme vloed werd weggespoeld. Deze verhalen, en vele anderen, zouden zich tot ver buiten Uruk verspreiden, en zouden vele duizenden jaren later nog steeds hardnekkige mythes zijn. 

Het schip van de Annunaki verouderde, en werd ook steeds minder gebruikt. Het volk van Atoem verspreidde zich in het land van Uruk, en leefde zelfs in dezelfde steden als de mensen. Na vele jaren braken er echter onrusten uit. Enkele mensen gaven de Annunaki uitsluitend granen en vruchten, anderen offerden hun vee op, om op die manier meer in de gratie te komen. De rivaliserende gemeenschappen vochten een bloedige oorlog uit. Hierna vroegen velen van Atoem's volk zich af of de mensen wel klaar waren om blootgesteld te worden aan de invloeden van een veel verder gevorderde cultuur. 

Hoewel enkele honderden van hen in het land van Uruk bleven, besloot Hermes (zoon van Seth, zoon van Atoem) om het volk verder te verspreiden en het zo uit te dunnen. Zo zou de invloed minimaal blijven. Of dat hoopte Hermes toch. 

Met zijn vloot vaarde Hermes naar het westen en bereikte zo uiteindelijk de oostkust van een nieuw land. Hij had enkele bezittingen van zijn voorouders meegebracht. Enkele voorwerpen waren zo geavanceerd dat de jongsten onder de Annunaki zelfs niet meer begrepen waarvoor ze dienden, of hoe ze te gebruiken.

Hermes en zijn volk vond een droge rivierbedding dat hen door de kurkdroge woestijn kon leiden, en aan het einde hiervan vond het volk een echte rivier. Deze rivier was breed en schonk leven aan haar vallei zoals geen van de rivieren in het land van Uruk dat deed. Verder naar het noorden kwam Hermes stammen tegen die leefden zoals de stammen die zijn grootvader honderden jaren geleden in het land van Uruk voor het eerst was tegengekomen. 

De Annunaki vestigden zich op een hoger gelegen plateau, ver genoeg van de rivier om overstromingen te vermijden, en dicht genoeg om van landbouw te kunnen leven. Hermes maakte snel contact met de lokale stammen, zodat ook zij hen van voedsel zouden kunnen voorzien, in ruil voor kennis. De stammen bleken echter vaak onderlinge oorlog te voeren. Zonen stierven of werden gevangen genomen, ouderen stierven omdat niemand meer het land kon bewerken. De Annunaki voorzagen hierdoor een groot probleem in hun eigen voedselvoorziening. Tenzij Hermes een oplossing kon vinden.

Hermes besloot een pact te maken met de leider van de grootste lokale stam. Hij werd door de krijgers "schorpioen" genoemd, naar één van de gevaarlijkste dieren uit de woestijn. Met de steun van Hermes veroverde Schorpioen verschillende stammen, van het plateau van de Annunaki, helemaal tot de zee in het noorden. Dit gebied was de monding van de rivier, en het meest vruchtbaar. Schorpioen stierf tijdens één van deze veldslagen, en zijn zoon Narmer nam de spreekwoordelijke scepter over. Narmer bouwde de rivierdelta uit tot een koninkrijk, net als het Uruk dat de Annunaki achter zich hadden gelaten. Ook besloot hij om verder te trekken naar het zuiden, en ook deze streek te veroveren. Hij bouwde een fort op de voormalige grens en doopte dit "het witte fort" of in zijn taal: "Memphis". Hermes verbood de Annunaki om tussen de mensen te gaan wonen, en probeerde het "land van het zwarte zand", zoals de mensen het koninkrijk gingen noemen, zo stabiel mogelijk te houden.

Toen Narmer één van zijn laatste oorlogen voerde in het zuiden, was zijn koningin op bezoek bij Hermes en de Annunaki. Het hof van Narmer was zo onder de indruk van de paleizen en van de gebouwen en van alle geheimen en kennis waar de Annunaki weet van hadden, dat Narmer's koningin zich niet kon behelpen toen ze in één van de kamers een vergulde kist zag staan. Ze opende voorzichtig het deksel, en zag enkele van de voorwerpen die Hermes uit het schip van Atoem had meegebracht. Hermes, die de invloed van Atoem's volk op de mensen probeerde te beperken, was razend en besloot de mensen terug naar hun eigen steden te sturen.

Om te voorkomen dat de kennis en de voorwerpen van zijn volk blootgelegd zouden worden, besloot Hermes om deze voorwerpen te verbergen. Hij deed dit in een grot die zijn volk eerder had gebruikt als schuilplaats, tussen de zee waar ze vandaan kwamen en de rivier die Narmers nieuwe rijk leven schonk, in de droge rivierbedding waar hij lang geleden gepasseerd was.

Vele jaren gingen voorbij, en Hermes werd oud, zelfs ouder dan gebruikelijk bij zijn volk. Het koninkrijk dat Narmer had gesticht had al vele nieuwe koningen en koningshuizen gezien. Eén van de vele mensen die verantwoordelijk waren voor de offergiften aan de Annunaki, priesters genaamd, was een zeer wijs man met de naam Imothep. In deze tijd waren vele generaties mensen gekomen en gegaan, en de meesten herinnerden zich niet hoe het ging in de vroegere tijden. Mensen bouwden huizen in dezelfde architecturale stijl als de Annunaki dat deden, soms zelfs inclusief de extra pilaren om de constructies te beschermen tegen de grotere zwaartekracht. Dit noemden zij dan tempels, waarin ze voedsel en andere goederen op een tafel plaatsten, voor een beeld van een Annunaki. Het beeld zou volgens hen de giften in ontvangst nemen, wat natuurlijk nooit gebeurde. Alleen in de echte huizen van de Annunaki, waar de levende Annunaki woonden, werden deze giften ook echt aangenomen. Ook hier werkten priesters, dienaren van deze Annunaki. Maar na vele jaren was ook het volk van Hermes verspreid over het land, en niet langer waren zij verbonden aan het plateau bij Memphis. Hier bevonden zich nu slechts enkele ruïnes.

Imothep was één van de priesters uit Memphis en leerde zo vele geheimen van de geschiedenis ervan. Imothep hoorde ook geruchten, en las inscripties, over de verstopte kennis van Hermes. Hij vertrok, in dienst van de toenmalige koning van het land, op een expeditie die geheim gehouden werd voor Hermes en Atoems volk. Imothep vond, diep in een grot op de bodem van de droge rivierbedding, een ijzeren kist. In deze kist bevond zich nog een kist, en nog één. Uiteindelijk kwam Imothep bij de laatste kist: dezelfde vergulde kist die de koningin van Narmer eeuwen geleden had geopend. 

In deze kist vond hij meerdere boeken en voorwerpen. Hij vond hier kennis die zijn reisgenoten beschouwden als magie, en vol triomf nam hij deze aan boord van zijn schip om het aan de koning te presenteren. Niet langer zouden hij en zijn soortgenoten voedsel moeten afstaan aan Atoems volk, nu bezaten zij zelf de kennis van de goden. Enkele van de voorwerpen uit de kist waren echter levensgevaarlijk, iets waar hij pas te laat achter zou komen. Imotheps vrouw en zoon, die beiden mee waren op de expeditie, stierven hierdoor in de stad Coptos, en werden hier begraven.  

Imothep kwam terug in Memphis, zijn doel was bereikt. Maar met de hoogste kost. Imothep spendeerde de rest van zijn leven in een poging om zijn fout recht te zetten. Bij de ruïnes van de oude paleizen op het plateau bij Memphis bouwde hij een gigantisch bouwwerk, dit was de eerste keer dat mensen in zijn land met steen bouwden in plaats van met hout of klei. Het gerucht ging de ronde dat hij de kennis van de Annunaki gebruikte om een trap te bouwen naar de sterren, in een poging om de gunst van Hermes terug te winnen, en om vergiffenis te smeken. Dit bouwwerk zou de inspiratie vormen voor de vele piramides in dit land, waarvan de meesten op ditzelfde plateau gebouwd zouden worden, als eerbetoon aan de Annunaki. Imothep en de vergulde kist werden na zijn dood samen begraven in een tombe bij dit heilige rotsplateau bij Memphis. Hier zouden de geheimen van Atoem's volk veilig zijn voor enkele honderden jaren. Tot de geruchten van de tombe een prins bereikte die niet zou stoppen voordat hij de schat van Atoem gevonden had...

  • Like 1
Link naar bericht
Delen op andere sites

Tja ik vind het geweldig, en wacht met spanning op de vervolgdelen! 

Er begon mij inderdaad al wat te dagen, en vooral bij het stuk een kist in een kist in een kist.

Maar het magische boek van Thoth lag natuurlijk in uw eigen tombe....nu begrijp ik uw naam beter 😉

Link naar bericht
Delen op andere sites

Ik wist niet dat obscure Egyptische legendes hier algemeen bekend waren. Ik blijf aangenaam verrast worden. Ja, in de legende waarop dat deel gebaseerd is, heette de priester Naneferkaptah. Hij was een priester van Ptah, net zoals de priester en architect Imhotep. Die laatste wordt soms zelfs gezien als de zoon van Ptah. Bovendien zou de datering ook wel eens overeen kunnen komen. Beide figuren genoten populariteit tijdens de veel latere Ptolemaeïsche periode. Zoals ik zei heb ik hier en daar namen verwisseld, ik koos hier voor Imothep in plaats van Naneferkaptah. De reden hiervoor is simpelweg omdat Imothep (eigenlijk is het Imhotep) een echt historisch figuur is, en Naneferkaptah slechts een onderdeel in een legende. De gelijkenissen, en zeker de band met Ptah (god van architecten, ambachten en bouwkunst), is ook niet onbelangrijk.

Link naar bericht
Delen op andere sites

Net als de andere forumleden lees ik ook met grote belangstelling je verhaal, Naneferkaptah.

De geheime kennis van de Annunaki zou deze dan uiteindelijk bewaard zijn kunnen gebleven in de beruchte "Zaal der Archieven van Thoth" = Hermes = Hermes Trismegistos, waar naar verwezen wordt in de fameuze Westcar papyrus?

Link naar bericht
Delen op andere sites

Onder de poten van de sfinx moet een ondergrondse ruimte zijn waarin volgens overlevering veel historische en technische kennis moet zijn bewaard.

Dát deze ruimte er is wordt over het algemeen door de wetenschap aanvaard.

De beroemde/beruchte Zahi Hawass staat als bewaker van de Egyptische oudheden echter onder geen enkele voorwaarde toe dat er onderzoek naar wordt gedaan.

Enkele stukken woestijn zijn, bijvoorbeeld, tot strategisch militair terrein benoemd zodat er niets of niemand meer in of uit kan en dus ook géén onderzoek mogelijk is.

De houding van Zahi Hawass is te verklaren vanuit zijn streng moslim-geloof waardoor hij geloofd dat de wereld omstreeks het jaar 4800 VC door Allah is geschapen.

Alles wat wijst op grotere ouderdom of een vroegere beschaving wijst hij zuiver om die reden al bij voorbaat af.

Als persoon is hij een aimabele man, maar als wetenschapper is hij een verschrikking.

Het valt mij op, Naneferkaptah, dat je nu met dit verhaal van de Annunaki komt. Eerder propageerde je nog de klassieke theorie van jagers/verzamelaars en had je moeite met een oudere cultuur van vóór de zondvloed. Was je soms bevreesd dat men je niet zou geloven of voor gek zou verklaren? De zonen van Enki hebben de aarde deels gekoloniseerd en zouden later gebrouilleerd zijn geraakt om o.a. de erfrechten van het rijk.

Link naar bericht
Delen op andere sites
33 minuten geleden, Rolling_Bill zei:

Onder de poten van de sfinx moet een ondergrondse ruimte zijn waarin volgens overlevering veel historische en technische kennis moet zijn bewaard.
Dát deze ruimte er is wordt over het algemeen door de wetenschap aanvaard.
De beroemde/beruchte Zahi Hawass staat als bewaker van de Egyptische oudheden echter onder geen enkele voorwaarde toe dat er onderzoek naar wordt gedaan.

..........

Het valt mij op, Naneferkaptah, dat je nu met dit verhaal van de Annunaki komt. Eerder propageerde je nog de klassieke theorie van jagers/verzamelaars en had je moeite met een oudere cultuur van vóór de zondvloed. Was je soms bevreesd dat men je niet zou geloven of voor gek zou verklaren? De zonen van Enki hebben de aarde deels gekoloniseerd en zouden later gebrouilleerd zijn geraakt om o.a. de erfrechten van het rijk.

Dat genoemde ruimtes bestaan, is na te lezen in de Bibliothèque Nationale waar teksten van "proto-egyptologen" die Napoleon tijdens zijn veldtocht in Egypte vergezelden, bewaard zijn gebleven.

Maar terug naar het verhaal van Naneferkaptah. Kan het zijn dat er eerder afgezanten van het volk van Hermes waren geland op een eilanden archipel en daar een onderzoeksbasis hadden gebouwd? Dat dezelfde reis naar de delta was ondernomen, maar dan iets eerder én vanuit de tegenovergestelde richting? En dat deze 'planeetgenoten' bekend zijn komen te staan als de Netjeru van voor de vloed? Die door de Gizah vlakte te omringen met staven die 'water weg konden drukken' dit droog konden houden om zo het 'ei van wedergeboorte' te bekomen. Een reden voor Hermes mogelijk om juist die richting te kiezen om uit te varen en waarom initieel richting Aarde was gekoerst, met alle gevaren van dien?

Soms druppelt er inderdaad nog kennis door in de vorm van overleveringen. Zoals het 'Corpus Hermeticum' en de 'Kybalion'.

Voor nu zie ik graag je verdere relaas halsreikend tegemoet.

En voor wat die kist betreft die zo af-en-toe bliksemt en wat straalt: ben erg benieuwd of daar in het verdere relaas weer terug op gekomen wordt..........

Link naar bericht
Delen op andere sites

Wat schrijf ik lange berichten zeg, dat lijkt me niet de bedoeling. Mijn excuses. Ik ben waarschijnlijk al die grafteksten in mijn tombe gewoon. 🙂 

 

Templar,

Van die teksten heb ik nog niet gehoord. Heb je toevallig een afbeelding, bron of citaat uit die teksten over een verborgen ruimte?

Voor het moment, en het gemak van het verhaal, ga ik er even vanuit dat er slechts één 'schip' arriveerde. Van hier zou de rest dan verspreid zijn. De reden hiervoor is dat ik er van uit moet gaan dat er iets is misgelopen in de aankomst hiervan. Misschien zijn 'ze' halsoverkop en slecht voorbereid hun eigen wereld moeten verlaten, misschien stond de technologie nog niet op punt,... Hier ga ik van uit om te verklaren waarom we vandaag geen 'goden/reuzen/annunaki/...' meer zien, en waarom de artefacten hiervan niet op grote schaal overal ter wereld gevonden worden. Het kan slechts een een kleine hoeveelheid geweest zijn. In principe kunnen er effectief meerdere 'schepen' geweest zijn. Misschien allemaal afkomstig van één moederschip? Nu denk ik maar even luidop. Ik weet het niet. Je zal merken dat een groot deel van dit verhaal en het vervolg bestaat uit een hoop onzin om de rode draad duidelijk te maken. Voor zoiets kent niemand de details. Meerdere schepen zijn inderdaad zeker mogelijk.  

Rolling_Bill,

Ik geloof nog steeds niet in een zondvloed in de klassieke zin van het woord. Al kan je ongetwijfeld wel terugvinden hoe ik over de verhalen rond de zondvloed denk. Als je een primitieve stam het concept van broeikasgassen en luchtvervuiling wilt uitleggen met primitieve taal en waarschijnlijk veel gebaren, dan kom je al snel met woorden of mimiek die verdrinking imiteren.

Ik zei al tegen Beauseant dat ik de term "parallelle universa" liever niet gebruik, omdat ze snel misbruikt worden. Bij de term "Annunaki" heb ik dat gevoel tien keer zo erg. Het woord betekent echt gewoon "kinderen van de sterrenhemel", en het werd gebruikt om 'goden' aan te duiden, die op één of andere manier in dezelfde steden woonden als mensen, en die je evengoed op straat zou kunnen tegenkomen (dat is geen metafoor, er zijn ook gewoon verhalen waar een hoofdpersonage toevallig op een Annunaki botst). In sommige geschriften is dan weer sprake van een volledig apart district in de stad Ur, waarin uitsluitend deze Annunaki leefden. Ik vind die historische vondsten fascinerend. Eerst dacht ik dat ze het misschien over migranten hadden uit de Indusvallei (een beschaving die meer ontwikkeld was), of iets dergelijks. Maar de verhalen rond de Annunaki zijn toch net iets... krachtiger dan dat.

Helaas wordt de term vandaag nogal vaak gebruikt door mensen die hun chakras in balans willen brengen in de hoop dat de Illuminati die uiteraard uit reptielachtige wezens bestaat hen niet zullen ontvoeren met vliegende schotels. Ik probeer slechts de mythes en de sprong(en) in technologie die ik niet kan verklaren, te verklaren. Het woord Annunaki en de verhalen rond de Annunaki komen me toevallig goed uit. 

Mijn eerste actie hier op het forum is een leeftijd van meer dan vier millennia claimen, denk je echt dat ik me zorgen maak of mensen mij serieus nemen? 😉 Trouwens, ik weet het allemaal ook niet, ik deed gewoon een poging om allerlei onregelmatigheden in de geschiedenis met elkaar te linken. Ik weet zelf niet zo goed of ik het wel moet geloven. En wie weet plaats ik morgen wel een vervolg dat vol met historische fouten staat. Daar zou ik mooi staan. Dan weet ik ineens dat ik fout ben, en hoe. In het slechtste/beste geval hebben we op het einde van de rit ons gewoon goed geamuseerd. En daar is het om te doen.

 

Link naar bericht
Delen op andere sites

Van prins Khaemweset tot prins Shlomoh

Vele eeuwen kwamen en gingen. Het volk van Atoem geraakte ver verspreid. In het land van Ur leefden zij nog in de steden van de mensen, waar zij samen met de koningen regeerden en een enorme invloed uitoefenden op  het volk. In het land van de zwarte grond, in de plaatselijke taal "Egypte", leefden zij in afzondering. Hier probeerden zij zo min mogelijk invloed uit te oefenen op de mensen, en dus leefden zij ver van hen verwijderd. Enkel de hogepriesters mochten met hen communiceren. Af en toe werd ook de koning van dit land gecontacteerd. 

Niet alleen in deze gebieden leefde Atoems volk. Zij vestigden zich ook in het Noorden, in een gebied dat Hellas werd genoemd door de lokale stammen, en in de bergen ten Oosten hiervan. Sommigen zochten zelfs veel verdere oorden op. Het was in deze bergen ten Oosten van Hellas waar Atoems volk de mensen leerden om tin uit de rotsen te halen, samen met koper te smelten, en zo het sterkere brons te maken. Op basis van de handel in tin, en het gebruik van brons, groeiden het Assyrische rijk (op de plaats van het oude Uruk), het Hettitische rijk (in de Noordelijke bergen), het Egyptische koninkrijk en in Hellas de Mykeense en Minoïsche stadstaten uit tot zeer sterke politieke machten. Elk met hun band met een tak van de Annunaki, elk beïnvloed door hun cultuur en hun verhalen.

Zo zag de wereld er uit ten tijde van prins Khaemweset. Hij was de zoon van één van de machtigste koningen die Egypte ooit zou kennen. Hij was een priester en geleerde. Khaemweset had de leiding over enkele opgravingen die hij in Memphis en het naburige heilige plateau liet uitvoeren. Bij één van deze opgravingen vond hij, bedekt met woestijnzand, een eeuwenoude tombe.

Hoewel de inscripties al eeuwen oud waren, was de prins goed geschoold en kon hij zelfs de oudste symbolen en teksten ontcijferen. In de centrale kamer, de grafkamer, vond hij inscripties die het leven van de mummie uit de sarcofaag uit de doeken deden. Zo las de prins over het leven en het lot van Imhotep. Zo las hij over de heilige voorwerpen die rechtstreeks van de goden kwamen, en die Imhotep (en daarvoor, de goden) magische krachten zouden hebben gegeven. De prins las geïnteresseerd verder, en besloot het merkwaardige verhaal op papyrus te schrijven. 

Een jaar na de ontdekking van de tombe vond Khaemweset een zijkamer van die grafkamer. Deze was kleiner, en diende als schatkamer. De duisternis van de graftombes werd doorbroken door een fel blauw licht dat de schatkamer vulde. Hier zag Khaemweset de vergulde kist, waarin zich al de magische voorwerpen van Atoem bevonden. Naast de kist, aan de zijkanten van de kamer, zag hij twee enorme standbeelden die als zuilen tot aan het plafond reikten. De vloer bestond afwisselend uit rode en zwarte tegels, symbolisch voor de eenheid tussen respectievelijk de woestijn en de vruchtbare, zwarte gronden van de rivier. Khaemweset was onder de indruk en riep: "Oh Imothep, grote architect en bezitter van de drievoudige wijsheid van Atoem, Seth en Toth [De Egypthische naam voor Hermes], sta me toe dat ik de schat van uw tombe toon aan de koning! Uw grootsheid zal herinnerd worden tot vele generaties na ons!". Deze roep zou jaren later de grondslag leggen voor een groep die opnieuw in het geheim de heilige voorwerpen zullen zoeken, zo aanbidden enkele groepen duizenden jaren later nog steeds een 'Grote Architect', of een 'Drievuldig Wijze Hermes'. Oorspronkelijk gingen de ontmoetingen van deze groep zelfs door in die schatkamer van Imothep. Duizenden jaren later (en na het verdwijnen van die schatkamer) zouden overal ter wereld ontmoetingsplaatsen gebouwd worden die een kopie moesten voorstellen van deze schatkamer. 

Khaemweset bracht de schat tot aan de koning van Egypte. De koning liet de schat onderbrengen in zijn paleis, een groot huis. In de plaatselijke taal was dit het Per-Aoh. 

Niet lang na de ontdekking, kwam het verhaal van Imothep en de artefacten van Toth ook andere priesters en geleerden ter ore. Eén van hen was een priester van de cultus van Atoem. Deze cultus bestond uit stervelingen die Atoem, de eerste koning van de Annunaki, vereerden en was een tijdje ervoor begonnen door koning Achnatoem, wie ten tijde van deze gebeurtenissen al was overleden. De priester van deze cultus vond het ongehoord dat de bezittingen van Atoem zomaar in het paleis van de sterfelijke koning bewaard werden. Hiervoor maakte hij het plan om de vergulde kist te nemen, en terug te brengen naar Atoem en zijn volk in het land van Uruk. Atoem zelf was natuurlijk, zonder dat deze priester het wist, al eeuwen geleden gestorven.

De priester, Atnmusa (zoon van Atoem), bracht zijn ultimatum naar de koning. Hij eiste dat hij en de aanbidders van Atoem de bezittingen van Atoem terug naar het eeuwenoude land van Uruk mochten brengen. De koning van Egypte weigerde dit uiteraard. Hierdoor ontstond het eerste lokale conflict tussen de Annunaki van het land van Ur(die de voorwerpen wel terug wilden en Atnmusa dus steunden), en de Annunaki uit het land van Egypte (die de voorwerpen liever in hun gebied hielden, en dus de Farao steunden). Een tweede conflict ontstond tussen de Annunaki uit de Anatolische bergen en de Annunaki uit Egypte en Uruk, omwille van de tinvoorraden en de agressieve uitbreiding van het Hettitische rijk. Een derde en laatste conflict ontstond tussen de Annunaki die woonden in Hellas en de Annunaki uit het Hettitische rijk. Volgens oude geschriften zou dit laatste conflict veroorzaakt zijn door een liefdeskwestie tussen de Mykeense en Hettitische Annunaki.

Deze drie vonken brachten de wereld, dat al was uitgegroeid tot een onstabiel kruitvat, tot een laaiend inferno. Agamemnon, de rijkste koning van Hellas, zou alle Mykeense en zelfs sommige Minoïsche vorsten verenigd hebben om de westkust van het Hettitische rijk aan te vallen, om zo de tinvoorraden uit de bergen te bemachtigen. In een oorlog die dertig jaar duurde, slaagden zij enkel in het veroveren van één enkele stad: Troje. 

Ook de Assyriërs (de machtigste koningen uit het land van Uruk) voerden oorlog en de Egyptische koning ontbrak ook niet op het strijdtoneel. Mysterieuze volkeren, die de bijnaam 'zeevolkeren' kregen, vielen overal de kusten aan. In Egypte wordt verhaalt over hoe de vergulde kist door Atnmusa gebruikt werd om sprinkhanenplagen aan te trekken, hoe kinderen stierven aan mysterieuze ziektes, hoe de zon volledig werd verduisterd, en meer. Het is deze periode, die slechts enkele decennia duurde, die de meeste stadstaten en culturen van die tijd ten val bracht. De Annunaki vochten onderling hun eeuwenoude vetes uit en veroorzaakten zo de ondergang van het Hettitische rijk, de Mykeense en Minoische culturen, en ook Assyrië en Egypte verzwakten. Zelfs een koninkrijk aan de Indus, ver in het Oosten, en zelfs de verste Annunakikolonie in het huidige Peru kwam in deze periode ten val. Honderden steden werden in de as gelegd om nooit meer te worden herbouwd.

Atnmusa kreeg na dit alles de toestemming van de koning om te vertrekken met de vergulde kist, omdat de koning dacht dat dit de oorzaak moest zijn van alle ellende. Atnmusa en zijn gevolg vertrokken met de kist in de richting van het land van Ur. Toen zij hier aankwamen, zagen zij dat van de oude stad enkel ruïnes overbleven, en van Atoem en zijn schip (of de zonneschijf, zoals zij het beschreven), was geen spoor. Moedeloos trok het volk terug, en zwierven ze rond. Tot Atnmusa en zijn volgelingen aankwamen op een plaats waar geen koningen meer heersten. De oorlogen tussen de Hettieten, Assyriërs en Egyptenaren hadden het centraal gelegen gebied beroofd van lokale volken en leiders. De Levant was slechts een verlaten slagveld.

In dit machtsvacuüm besloot Atnmusa om een nieuw rijk te stichten, ongeveer 40 jaar nadat hij Egypte verlaten had. De cultus van Atoem werd na Atnmusa's dood door de priester Saul geleid, en hij veroverde heel het gebied dat tussen de drie oude rijken in lag. Zijn zoon, Dawyd, een krijger die in de oorlog een Annunaki had kunnen doden met slechts een steen en slinger, erfde de troon van het rijk. Het gebied werd het koninkrijk Israël genoemd. Israël betekende in hun taal: het slagveld van de goden.

Dawyd's zoon Shlomoh bouwde in de nieuwe hoofdstad een tempel om de vergulde kist te huisvesten. De inhoud zou nog enkele keren worden gebruikt bij het voeren van oorlogen door de Israëlieten. Verder bleef de kist met de inhoud veilig in de tempel staan, waar deze door de priesters aanbeden werd voor de komende vierhonderd jaar. De Israëlieten zagen de kist als een troon van hun verdwenen god Atoem, een bewijs dat Atoem nog steeds een verbond met hen had. Hiervoor noemden zij de kist "De Ark van het Verbond".

Na de grote oorlogen tussen de Annunaki en hun menselijke volgelingen, waren er niet veel van deze goden meer in leven. Ook de mensen die hun geschiedenis gedetailleerd hadden onthouden en soms opgeschreven, waren er niet meer. De districten van de Annunaki in Assyrië lagen in as, en de Egyptische paleizen van de Annunaki werden bedolven onder het zand. De mensen belandden in een donkere tijd, waarin ze voor het eerst moesten overleven zonder directe steun van hun goden. Sommige mensen, waaronder de Israëlieten, begonnen te geloven in onzichtbare en onmeetbare, maar toch aanwezige goden. De Annunaki of zelfs mensen die in de oorlog bekendheid hadden verworven als oorlogsheld, zullen duizenden jaren later nog bekend zijn door hun daden: Heracles, Achilles, Jason, Odysseus,...

Zo eindigt het verhaal van de Annunaki, maar het verhaal van de Ark van het Verbond, dat is nog maar net begonnen.

Link naar bericht
Delen op andere sites

De jaren van ijzer en de roof van de lijkstoet 

Ondanks dat de goden nog steeds even hard vereerd werden, ging de echte kennis over hen verloren. Meer en meer herstelde de oude rijken zich, en bouwden zij hun eigen staatsvormen en ontwikkelden zij hun eigen culturen. Zelfs leerden zij het metaal ijzer bewerken, dat nog sterker was dan het brons dat de goden hen gegeven hadden. 

Zo vormde één van de stadstaten die Troje hadden bezet een democratie. Dit werd een gouden tijd voor de stad Athene, en vele andere steden in Hellas. Het verzwakte Assyrische rijk werd overgenomen door een rebellerende stad: Babylon. De koning van Babylon, Labynetos, had gehoord over de goddelijke kist met zijn goddelijke inhoud die werd bewaard in een tempel in Hiërosolyma. Hierop besloot hij om het rijk van Israël te veroveren. De tempel zelf vernietigde hij, en de tempelschatten waaronder de Ark van het Verbond, liet hij samen met honderden Israëlieten overbrengen naar zijn eigen paleis in Babylon. Hier liet hij een geheime kamer bouwen om de schatten in te bewaren, zodat niemand de Ark van hem zou proberen te veroveren.

Niet lang na de bouw van deze kamer en de huisvesting van de Ark hierin, werd Babylon op haar beurt toch veroverd door Kurosh, koning van de Perzen. Hij liet de Israëlieten terug vrij, en gaf hen zelfs de toestemming om de tempel in Hiërosolyma terug op te bouwen. De kennis van de Ark en diens schuilplaats ging samen met het Babylonische rijk verloren. Het paleis en de geheime kamer bleven bestaan, maar geraakten in verval. Het paleis werd gebruikt door plaatselijke adel, en zelfs even als opslagplaats voor graan. Niemand vond de geheime kamer van het complex.

De afstammelingen van Kurosh veroverden veel land. Het vroegere Uruk, of het tweestromenland, helemaal naar het land van Sind in het oosten, en zelfs Egypte en het voormalige Hettitische rijk in het westen werden overgenomen. Zo kwam het sterke Perzische rijk voor de eerste keer in aanraking met Hellas. Hier regeerden nog steeds de koningen over hun kleine rijkjes. Sparta, Korinthia, Athena, Delphia, Olympia, Pella,... allen hadden zij hun eigen cultuur, en vochten zij af en toe onderlinge oorlogen uit.

Toen Perzië de westkust van de voormalige Hettieten bereikte, en dus ook de plaats van het oude Troje waar zoveel Hellenen hun leven voor hadden gegeven, slaagden enkele Helleense staten erin om een verbond te maken om de Perzen van hun land te houden. Dit zou resulteren in een aantal oorlogen tussen de decadente, arrogante Perzen en de goedgeorganiseerde en ijverige Hellenen. Phillipos, koning van Pella, slaagde erin om tussen die oorlogen door een zeer effectief leger op te bouwen, en een aantal andere stadstaten in een unie te dwingen. Zo kon hij Hellas tot één koninkrijk maken, zoals alleen Agamemnon hem had voorgedaan. Ditmaal trokken de stadstaten niet ten oorlog tegen de Hettieten en Troje, maar tegen de Perzen.   

Phillipos stierf echter nog voor enige grote overwinning geboekt kon worden, en vele stadstaten trokken zich terug los van Pella en werden dus weer onafhankelijk. De enige zoon aan wie de koning zijn rijk naliet, was slechts twintig jaar oud en onervaren. Hij werd door de Perzen, noch door de Hellenen, als een bedreiging gezien.

Deze nieuwe koning droeg de naam Alexander, en bleek een militair genie te zijn. Niet alleen kon hij de Helleense rebellen verslaan en zo Hellas terug verenigen, ook veroverde hij Anatolië, Israël (waar toen de tweede tempel zonder de Ark stond), en werd hij in Egypte verwelkomd als verlosser van de Perzen. Steeds meer ging hij geloven dat niet Phillipos, maar Atoem zijn vader was. Atoem's naam was na al die tijd in Egypte verbasterd tot Amoen, een god die Hellenen zoals Alexander Zeus noemden. Toen Alexandros dit gebied veroverd had, trok hij verder naar de kern van het Perzische rijk, en veroverde hij dit zelfs tot de Oostelijke grens met Sind. Alexander besloot om zijn nieuwe rijk te besturen vanuit één van de grootste, centrale steden. Babylon voldeed perfect aan deze beschrijving.

Alexandrer besloot om het oude paleis van Labynetos te gebruiken als zijn woning. Hij liet enkele veranderingen aanbrengen, en verschillende delen vernieuwen. Zo ontdekte Alexander ook de geheime trap die naar een donkere kelder leidde. Samen met zijn beste vriend Hephaestion daalde hij de trap af naar Labynetos' geheime kamer. Hier vonden zij de Ark, die net als bij de ontdekking in Saqqarra een blauwe gloed verspreidde in het duister. Alexander zag dit als een teken dat de goden hem goed gezind waren. Uit de oude geschriften van Atnmusa die zich nu ook in de Ark bevonden, kon hij opmaken dat hij de erfenis van Atoem gevonden had, dezelfde god waarvan hij geloofde de zoon te zijn.

Niet lang na deze ontdekking stierf Hephaestion aan een mysterieuze ziekte. Dezelfde ziekte die de zoon en vrouw van Imhotep hadden gedood, en nog zovele anderen in de geschiedenis van de Ark. Alexander rouwde dagen aan een stuk bij het lichaam van zijn vriend, maar enkele maanden later, stierf ook Alexander aan deze ziekte. Het geschenk van Zeus bleek zelfs voor Alexander te gevaarlijk.

De generaals van deze machtige koning hadden elk militaire controle over een bepaald onderdeel van het rijk. Zij zouden nog jaren lang vechten in een poging om het volledige rijk terug te bemachtigen, maar zonder succes. Eén van de generaals besloot om een grote gouden wagen te bouwen in Babylon om het lichaam van Alexander en al zijn persoonlijke bezittingen, waaronder dus ook de Ark, te vervoeren naar zijn thuisland Pella om hier begraven te worden. Bovendien had de generaal die Alexander kon begraven ook meer legitimiteit als koning van zijn volledige rijk.

Ook de anderen wisten dat het lichaam een belangrijke rol zou spelen in de oorlogen die nog zouden komen tussen de opvolgers. Onder hen was Ptolemaios. Hij organiseerde een veldtocht om de prachtige lijkstoet van Alexander te onderscheppen in de stad Antiochia. Van hieruit bracht hij de wagen naar zijn eigen hoofdstad: Memphis. Na een volle duizend jaar was de Ark dus terug op dezelfde plaats als waar Hermes "de driemaal grootste" hem voor het eerst naartoe had gebracht. 

Het lichaam en de bezittingen van Alexander zouden snel het centrum worden van een religieuze cultus waarin de veldheer vereerd zou worden als de zoon van een god. Maar de mysterieuze Ark en de inhoud ervan, daar wilde Ptolemaios eerst het fijne van weten...

  • Like 1
Link naar bericht
Delen op andere sites
  • 2 weeks later...

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Gast
Reageer op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in

  • Wie is er online   0 leden, 0 Anoniem, 2 Gasten (Bekijk volledige lijst)

    Er zijn momenteel geen geregistreerde gebruikers online


×
×
  • Nieuwe aanmaken...